.png "English"){kind=small}
(Αφήγηση της κυρίας Φρειδερίκης Πατεράκη)
Θυμάμαι… ήτανε αρχές της δεκαετίας του ’80, στα Κάτω Πετράλωνα. Μια γειτονιά ήσυχη, γεμάτη φωνές παιδιών και μυρωδιές από κουζίνες. Τα απογεύματα, ακούγαμε τα τρανζιστοράκια από τα μπαλκόνια, κι η πόλη είχε έναν ρυθμό αλλιώτικο, πιο ανθρώπινο.
Το δικό μου μπαλκονάκι ήτανε μικρό, μα το αγαπούσα. Είχα φέρει γλάστρες από το χωριό γεράνια, δυόσμο, βασιλικό, κι ένα γιασεμί που το φύτεψα σ’ ένα παλιό τενεκέ από λάδι. Το γιασεμί εκείνο ήταν το καμάρι μου. Σκαρφάλωνε στο κάγκελο και μοσχοβολούσε όλη τη γειτονιά. Κάθε πρωί, πριν πάω για ψώνια, έβγαινα και του μιλούσα. Ναι, του μιλούσα σαν άνθρωπο. «Καλημέρα, γιασεμάκι μου», του έλεγα. Και μου φαινόταν πως καταλάβαινε. Άνθιζε πάντα, ακόμη και τον χειμώνα που τα άλλα φυτά ξεραίνονταν.
Ένα απόγευμα, ήρθαν από τον Δήμο θυμάμαι, δυο κυρίες και ένας κύριος με ένα μπλοκάκι. Μου είπαν ότι ο Δήμος Αθηναίων κάνει έναν διαγωνισμό για τα πιο όμορφα μπαλκόνια της πόλης. Χαμογέλασα, μα δεν έδωσα σημασία. Δεν τα κάνουμε αυτά για τα βραβεία, σκεφτόμουν. Εμείς τα φυτεύουμε για να βλέπουμε λίγο πράσινο μέσα στο τσιμέντο. Κρατούσα το χαρτί και δάκρυζα. Ήταν σαν να μου ’λεγαν πως όλη εκείνη η φροντίδα, τα ποτίσματα, τα χώματα, οι μικρές μου χαρές , άξιζαν.
Από τότε, οι γείτονες με φώναζαν «η κυρά του γιασεμιού». Κι εγώ γελούσα κάθε φορά που το άκουγα. Δεν ήμουν τίποτα σπουδαίο απλά μια γυναίκα που ήθελε η πόλη της να μοσχοβολάει λίγο παραπάνω. Ακόμα θυμάμαι τα καλοκαιρινά βράδια… να κάθομαι στο μπαλκόνι, να φυσάει αυτή η όμορφη μυρωδιά που κουβαλούσε μέσα της όλη την Αθήνα , τη δική μας, την παλιά, που ζούσε με καρδιά και χώμα. Πέρασαν εβδομάδες. Και μια μέρα, στο γραμματοκιβώτιο, βρήκα έναν φάκελο. Μέσα είχε έναν έπαινο. Έγραφε με ωραία γράμματα:
«Η ευαισθησία σας να ομορφύνετε τον χώρο σας με πράσινο και λουλούδια βοηθά το έργο της Δημοτικής Αρχής για μια πόλη όμορφη και ποιότητα ζωής».
Το Lofo.gr ευχαριστεί θερμά την κυρία Φρειδερίκη Πατεράκη για την όμορφη και συγκινητική αφήγησή της, που μας ταξίδεψε στα Πετράλωνα της δεκαετίας του ’80 και μας υπενθύμισε πως ακόμη κι ένα μικρό μπαλκόνι μπορεί να κάνει μια πόλη να ανθίσει.
