Αφιέρωμα για την 28η Οκτωβρίου 1940 – Το «Όχι» που Ένωσε μια Ψυχή

Ξημέρωνε η 28η Οκτωβρίου του 1940, κι ο ουρανός της Ελλάδας έμοιαζε να κρατά την ανάσα του. Μια χώρα μικρή, αλλά με ψυχή απέραντη, στεκόταν μπροστά σε ένα τελεσίγραφο που ζητούσε την παράδοσή της , κι όμως  η απάντηση δεν δόθηκε με όπλα ούτε με μεγάλες δηλώσεις. 

Δόθηκε με μία μόνο λέξη, βαριά σαν το αίμα και καθαρή σαν το φως: «Όχι» , δεν ήταν το «Όχι» ενός ανθρώπου, μα ενός ολόκληρου λαού, ήταν η φωνή του πατέρα που άφηνε το χωράφι του για το μέτωπο , ήταν η προσευχή της μάνας που έπλεκε μάλλινες κάλτσες για τα παιδιά της Πίνδου, ήταν το βλέμμα του στρατιώτη που ανέβαινε τα βουνά με τα χιόνια στα μαλλιά και τη φλόγα της λευτεριάς στα μάτια.

Η Ελλάδα πολέμησε με καρδιά και όχι με αριθμούς, περπάτησε μέσα στη λάσπη, πάγωσε, πείνασε, μα δεν λύγισε ακόμα και μέσα από το σκοτάδι του πολέμου, φώτισε για λίγο ο κόσμος με το ελληνικό φως της αντίστασης. Σήμερα, κάθε φορά που ακούμε τον εθνικό μας ύμνο, κάθε φορά που κοιτάζουμε τη γαλανόλευκη να κυματίζει, είναι σαν να ψιθυρίζει εκείνο το αρχέγονο «Όχι». 

Το Όχι στη σκλαβιά, το Όχι στην αδικία.

Το Όχι που έκανε μια μικρή χώρα να σταθεί όρθια απέναντι στο τέρας του φασισμού.

Η 28η Οκτωβρίου δεν είναι μόνο μια ημερομηνία στο ημερολόγιο, είναι μια υπενθύμιση ότι η ελευθερία κερδίζεται ξανά και ξανά, όχι μόνο στα πεδία των μαχών, αλλά και στις καρδιές των ανθρώπων που δεν φοβούνται να πουν «Όχι» στο άδικο.

Χρόνια Πολλά, Ελλάδα, σε όσους έπεσαν, σε όσους ύψωσαν το ανάστημά τους, σε όσους κρατούν ακόμα την ψυχή σου λεύτερη!!